ایا تا به حال با خود اندیشیده اید که شما برای ارتباط با اقوام و آشنایان خود چه وسایل ارتباطی در اختیار دارید ؟ و استفاده از این وسایل چه تاثیری بر میزان ارتباط شما با آنها دارد؟ در روزگاران قدیم ،وقتی خانواده های بزرگ و گسترده با صفا و صمیمیت در کنار یکدیگر زندگی می کردند ،هرگز تصور نمی کردند که درآینده ،فرزندان آنها هر یک به دور از دیگری در آپارتمان های تک اتاق خوابی مستقر شوند و آن خانواده بزرگ به جورچینی درهم ریخته تبدیل شود که شاید هیچ گاه نتوان قطعات آن را در کنار یکدیگر قرار داد.امروزه با ایجاد و گسترش روابط غیر مستقیم از طریق E-MAIL, SMS و پرهیز از حرف زدن با دیگران و با توجه به زندگی های امروزی که افراد در خانه های 40 متری ساکن شده اند و شبانه روز در خارج از منزل با زندگی ماشینی در گیر هستند و فرصتی برای یکدیگر نمی گذارند "حرف زدن " بزرگترین آرزوی انسان هاست. ابتدای دهه 50 که تلویزیون به خانه های مردم اروپا راه یافت ،اغلب جامعه شناسان معتقد بودند که این وسیله ارتباطی از طریق گرد آوردن افراد خانواده در کنار یکدیگر به گسترش روابط خانوادگی کمک می کند ، اما مدتی بعد نتیجه معکوس بدست آمد.اینکه تنها افراد بصورت موزائیکی در کنار یکدیگر قرار می گیرند و نه بعنوان انسان هایی با تعامل اجتماعی گسترده .بنابر این هرچند انسان ها در کنار یکدیگر و حتی در یک خانواده زندگی می کنند ،با این حال فاصله زیادی از یکدیگر دارند و شاید یکی از دلایل اصلی آن کاهش ارتباط شفاهی افراد با دیگران باشد. این مسئله باعث شده که اکثر خانواده ها دچار طلاق عاطفی شوند و این مساله برای فرهنگ جامعه مخاطره آمیز خواهد بودو شاید ایما و اشاره ،زبان آینده انسان ها برای ارتباط با یکدیگر باشد !

پیشرفت و نو اوری در زمینه ارتباطات ،علاوه بر تاثیرات مثبت دارای پیامدهای نامطلوبی است که با گذشت زمان آشکار می گردد.بعنوان مثال وسایل ارتباط سنتی همچون پست به مرور زمان کارکرد خود را در تقویت روابط انسان ها از طریق ارسال نامه های دوستانه و کارت های تبریک از دست می دهد و فقط وسیله ای برای حمل محموله ها ، کالاها و دیگر خدمات تجاری و ماشینی می شود. امروز نامه ناری از طریق پست و ارسال کارت های تبریک با امضای فرد، جای خود را به SMSهای خشک و بی روح سپرده است که بعد از یکی دوروز حذف می شود و شاید آن احساس و عواطفی که باید منتقل کند را منتقل نمی کند .