آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده اید که که چگونه در سینما فیلمی را می بینید؟
نسبتي كه بشر با سينما برقرار ميكند (در حين تماشاي يك فيلم) نسبت بسيار پيچيدهاي است. انسان انديشه ورز، دقايقي از عمرش را تصميم ميگيرد كه فكر نكند و به خود دروغ بگويد و زماني در حدود دو ساعت را در مقابل يك پرده عريض بنشيند و فكر خود را از هر آنچه در دنياي بيرون است جدا كند و به پرده روبهرو چشم بدوزد و به خود بباوراند كه اين تركيب نور و سايه و رنگ كه در مقابل چشمهاي اوست عين واقعيت است و به خود بباوراند انسانها و بازيگراني كه در فيلم ايفاي نقش ميكنند، اگر چه آنها را ميشناسد و اسم حقيقي و حتي زندگينامه و شجره نامهشان را ميداند، همان اشخاص اعتباري هستند كه در فيلم ادعا ميشود و همين نسبتهايي را كه فيلم ادعا ميكند بين آنها برقرار است و تا پايان فيلم به ضمير ناخودآگاه خودش بگويد: تو خاموش باش، حرفي نزن، دخالتي نكن و همين طور بر مبناي منطق ضمير ناخودآگاه بنشيند و فيلمي را ببيند و در عالم مجازي آن غوطه ور شود و گاهي اوقات بر اساس جنس و حس و حالت، مخاطب مورد نظر به چنان حالتي از همزاد پنداري برسد كه گريه كند يا به شدت متاثر شود و از فيلم تاثير بپذيرد.البته شاید بسیاری از ما این گونه تماشا کردن را بیشتر بپسندیم و نخواهیم که تلاشی در جهت پردازش آنچه می بینیم داشته باشیم .شما کدام یک را ترجیح میدهید؟